Homerische Nobelprijs

4 december 2020

Ik moet bekennen dat ik van de laatste Nobelprijs Literatuur nog niets had gelezen. En velen met mij, vermoed ik. Afgezien van een paar verzen die Erik Menkveld ooit voor Raster vertaalde, is er van Louise Glück in het Nederlands vooralsnog weinig te lezen. Na lectuur weet ik nu dat voor het nachleben van de Odyssee een bundel als Meadowlands (1996) minstens even belangrijk is als Siren Song van Atwood of Ithaka van Kaváfis. Glück gebruikt Homeros niet als sausje over haar verzen, zij thematiseert de man-vrouwverhouding met hedendaagse accenten vanuit diverse standpunten, vertolkt door figuren uit het oude epos die zij als ik-figuren laat spreken. Zo vormen de zeven Telemachosgedichten een sterke suite verspreid over de bundel. Een van de meest beklemmende pointes zijn de woorden van Kirke tot Odysseus en die bedoeld zijn voor Penelope: When / you see her again, tell her / this is how a god says goodbye: / if I am in her head forever / I am in your life forever. (46) Andere ‘antieke’ bundels van Glück zijn o.m. The Triumph of Achilles (1985) en Averno (2006). Over de grote plas werd Glück veel gelauwerd, en het blijft vreemd dat zelfs de Pulitzer 1993 voor The Wild Iris in onze contreien weinig teweegbracht. Maar een mens is nooit te oud om bij te lezen.

[Oorspronkelijk verschenen op de eigen blog van Patrick Lateur.]

Deel:
Categoriën: Griekenland