Nubië

Standbeelden van Nubische koningen uit Dukki Gel (Museum van Kerma). Let op de dubbele uraeus-slang op het voorhoofd. Deze staat voor de twee culturen en de twee koninkrijken langs de Nijl.
2 december 2021

Standbeelden van Nubische koningen uit Dukki Gel (Museum van Kerma). Let op de dubbele uraeus-slang op het voorhoofd. Deze staat voor de twee culturen en de twee koninkrijken langs de Nijl.

Ik vermoed dat als Luuk de Blois en Bert van der Spek het handboek waarnaar ik (om uit mijn mentale impasse te geraken) ben teruggekeerd, anno 2021 zouden bewerken, ze meer aandacht zouden besteden aan Nubië. Eén reden is dat er inmiddels in het Drents Museum een expositie is geweest die duidelijk het belang toonde van het koninkrijk in het huidige Soedan. Als de auteurs het niet al wisten, kenden ze dat belang wel sinds hun bezoek aan Assen. Nubië was een IJzertijdkoninkrijk dat in zijn eigen recht belangrijk was.

Een andere reden is dat de corridor langs de Nijl meer dan vroeger in de belangstelling staat. De DNA-revolutie zijnde een hermeneutische revolutie, moeten we aannemen dat ideeën langs de rivier zijn gemigreerd. Ik schrijf “aannemen” omdat ik zelf geen voorbeelden noemen kan die kunnen dienen als bewijs. De auteurs van Een kennismaking met de oude wereld (allebei hoogleraar) zouden, als ze hun boek nu moesten herzien, de middelen hebben het wel uit te zoeken. Van ziektekiemen weten we zeker dat ze langs de Nijl naar het noorden kropen. Dat zal dus ook wel zijn gebeurd met prettigere zaken.

Geen kloon

Nubië was niet, zoals het lang gepresenteerd is geweest, een kloon van Egypte. Het was een zelfstandig koninkrijk met een eigen ideologie. En een eigen cultuur. Als het alleen maar een Egyptische kloon was geweest, zouden de Egyptenaren niet zo’n diepe haat hebben gevoeld dat ze beelden gingen kapotmaken. Ze zouden hun schouders hebben opgehaald over hun epigonen. Maar het was anders. In het Nijldal bestonden twee culturen, niet één, en Egypte ervoer Nubië als bedreiging omdat het niet slechts een afgeleide beschaving was.

De Nubische koningen onderwierpen hun verdeelde noorderburen tegen het einde van de achtste eeuw v.Chr. Vervolgens stookten de Nubische heersers van Egypte in de Levant. Dat maakte een interventie vanuit Assyrië, dat dacht alleenheerser in de Levant te zijn, onafwendbaar. Koning Esarhaddon slaagde er inderdaad in de koning van Nubië-Egypte, Taharqo, te verdrijven. Tijdelijk. Hij keerde terug. Esarhaddons opvolger Aššurbanipal dreef de Nubiërs terug naar het zuiden, maar kon Egypte niet annexeren.

Er is veel meer over Nubië te vertellen. Hier zijn wat links: een offerdier, de vijanden van Nubië. koning Senkamanisken, de tafel van de zon en een koninklijk sieraad.

Deel dit blog:
Domitianus (21): Keizerlijke luxe

Bronzen lamp (Rijksmuseum van Oudheden, Leiden) Ik maak het mezelf even niet al te moeilijk. Kijk eens hierboven, wat een Read more

Julius Caesar op avontuur

Een Romeins zeeschip (Lepcis Magna) Als ik u zeg dat het begin maart was, als ik toevoeg dat het was Read more

Hunebedden van de dag: D54 en D53 (Havelte)

Hunebed D54 bij Havelte “Het beste was dus tot het laatste bewaard,” schreef ik afgelopen september in mijn eerste stukje Read more

De tien invloedrijkste antieke teksten

Justinianus kondigt de codificatie van het Romeins Recht aan. Miniatuur uit de Mainzer editie van 1477, waarvan een exemplaar (vastgebonden Read more


Categoriën: Egypte, Nubië